Eski fotoğrafları görünce nedense çok imreniyorum. Belki bu, nostalji denen şeyin büyüsüdür, bilemiyorum ama ne zaman bir yerde asker gibi durmuş, hareketsiz, sıradan, siyah beyaz fotoğraflar görsem, alıp başımı başka yerlere gidiyorum. İşte o zaman fotoğrafçı denen kişi gözümde ulaşılmaz bir büyücüye, gerçek bir ışık ressamına dönüşüyor. Sanki o makinenin başına geçmeden önce bir toz serpip insanlara, en doğru anı yaratıveriyor gibi, inanılmaz bir his, duygu. “Keşke” diyorum, ben çekseydim, çekebilseydim. Karanlık odamda yavaş yavaş hayat bulsaydı o insanlar…

Aile fotoğraflarınız için : 0535 893 43 26

İletişim formu için <burayı> tıklayabilirsiniz.